|
|
شكر
+ نویسنده علی مرادی در چهارشنبه 20 آذر 1392 |
ارسال نظر(13)
اینروزها صبح وقتی که چشمم را باز می کنم قبل از هر چیزی یادم می افتد که هنوز زنده ام یعنی ممکن است یک روز دیگر وقت داشته باشم که زندگی کنم ؛ ومن معتقدم این قشنگ ترین هدیه ای است که خدا هر صبح اول وقت ، به همه ما می دهد ؛ من اما گاهی یادم می رود که به خاطر زنده بودنم از خدا تشکر کنم ؛ البته این روند درزندگی فرزندان آدم همیشه همینطور بوده است ، همیشه یادم می رود به خاطر چشمهایم ، به خاطر راه رفتن هایم ، به خاطر اینکه می توانم سیب را بو کنم ، به خاطر اینکه می توانم به یک برگ دست بزنم و روی خاک دراز بکشم ، به خاطر ستاره ها که فوق العاده اند ، به خاطر آسمان بالای سرم ، به خاطر زمین زیر پایم ، به خاطر همه ی چیزهایی که هست و من یادم نیست ، به خاطر همه چیز از خدا تشکر کنم ... میدانی دریا ؛ خدا همیشه بی دلیل و بی دریغ می بخشد ، خدا بی حساب و کتاب می بخشد ، خدا دنبال بهانه نمی گردد به من وتو ، هدیه بدهد ، حتی وقتی عید نیست ، حتی وقتی تولدت نیست خدا آنقدر هدیه می دهد که ما حتی نمی توانیم آنها را بشماریم ؛ مدتهاست که حسابش از دستمان در رفته است؛ هدیه های خدا کجا شروع می شود ؟ هدیه های خدا کی تمام می شود ؟ نه ، هدیه های خدا اول و آخر ندارد ، تمام شدنی نیست ، از اول اول بوده است ، تا آخر آخر هم هست ، رسم خدا همیشه همین بوده خدا اما به عوض آن همه ، چیزی از ما نمی خواهد ، خدا توقعی از ما ندارد ، اما دوست دارد که به خاطر هدیه هایش از او تشکر کنیم . نه فقط تنهابا کلمه ها, خدا می خواهد که ما معنی هدیه هایش را بفهمیم ، قدرشان را بدانیم؛خدا می خواهد از هدیه هایش استفاده کنیم ، اما به موقع ، اما به جا ، اما درست ، اما قشنگ ... راستی اما خدا که به تشکرهای ما احتیاجی ندارد ، اگر هم تشکرهای ما را دوست دارد ، فقط یک بهانه است ، بهانه ای برای اینکه عزیزتر شویم ، برای اینکه نزدیکتر شویم , این توقع زیادی نیست ، توقعی که خدا از ما دارد ...
|